OMWENTELING

De wetenschap van schoonheid is een klucht die door filosofen is uitgevonden tot de grootste hilariteit van kunstenaars (Emile Zola)


Alexandra Leyre Mein: “Dit twee eeuwen oude citaat kan natuurlijk ook toegepast worden op hedendaagse kunst en de onmogelijkheid om het te omschrijven, dit tot grote ergernis of jolijt van kunstenaars en kunstliefhebbers. De gekozen werken voor de tentoonstelling OMWENTELING kunnen beschouwd worden als beeldhouwkunst, kunst die in drie dimensies opereert. De kunstenaars die deze beelden creëerden, komen allen uit verschillende achtergronden in de beeldende kunsten, fotografie, beeldhouw-, schilderkunst of conceptuele kunst. Hierdoor ontstaat een interactie die niet alleen het kunstwerk op zich anders uitlicht maar ook de lectuur tussen de werken onderling in vraag stelt. De grenzen van de media zijn in elkaar overgevloeid. Een kunstwerk dat, door de oppervlakte waar het op gemaakt is, de vraag stelt of het nu een schilderij of een beeld is. De driedimensionale werken gemaakt door een schilder lijken soms meer in het verlengde van de klassieke beeldhouwkunst te lopen dan het werk van een beeldhouwster. Een alledaags object kan door zijn materialiteit of de context waarin het geplaatst is een andere lectuur krijgen. Of het nu gaat over een beschouwing van de huiselijke ruimte en zijn architecturale elementen, een functioneel object, een meer klassiek beeld of de drager van een geschilderd beeld, komt men tot de plotselinge realisatie dat elk voorwerp op verschillende manieren kan worden waargenomen. Sommige werken lijken een realiteit te willen laten zien die verborgen ligt achter de oppervlakte van de dingen. Anderen lijken zowel hedendaags of uit een ander tijdperk te komen. Het ene werk refereert naar het andere, een omwenteling in het ervaren van het Beeld”.



Wilford X, Giammarco Falcone Giammarco Falcone  In zijn werk wil Giammarco Falcone een dialoog aangaan met de geschiedenis van de schilderkunst. Hij analyseert de schilderkunst door het werk van oude meesters te bestuderen en hun technieken zelf toe te passen. De schilderijen van Falcone zijn een combinatie van oude en moderne technieken, waarbij oude gebruiken zich kunnen vermengen met digitale manipulaties. Door in zijn schilderwerk grenzen te vervagen, creëert Falcone onduidelijke en verwarrende sferen, waarbij hij zonder onderscheid wisselt tussen figuratie en abstractie.

Giammarco Falcone (1990) leeft en werkt in Brussel. Hij studeerde af aan het Liceo Artistico di Brera in 2008 en studeerde kunstgeschiedenis aan de Accademia di Belle Arti di Brera. Hij volgde een schildercursus aan de ERG (École de Recherche Graphique), behaalde zijn Master in Fine Arts, KASK (Koninklijke Academie voor Schone Kunsten) in Gent. Hij maakte een performance tijdens de vernissage van de expositie van Luc Tuymans in BOZAR en heeft deelgenomen aan de groepsexpositie Tranlation(s) in het Bruxelles Congress. Solo-exposities waaronder In.visibile in de Alson gallery (Milan) samen met een werk van Tintoretto (1518-1594); en Ermetism I & II in de galerie Archiraar (Brussel) en in Croxhapox (Gent).




Wilford X, Quinten Ingelaere Quinten Ingelaere  Quinten Ingelaere's schilderijen tonen barokke, soms zelfs burleske composities van allegorieën, onconventionele stillevens en suggestieve scènes. Ook al bestaat er geen direct verhaal tussen de werken, toch heerst een gemeenschappelijke vervreemdende atmosfeer. Door de beelden, strategieën en technieken van oude meesters aan te nemen, lijken de schilderijen van Quinten Ingelaere op het eerste gezicht erg vertrouwd. Inderdaad, de schilderijen zijn gericht op een visuele woordenschat en iconografie die geworteld is in ons onderbewustzijn en ons collectieve geheugen. De schilderijen van Quinten Ingelaere interpreteren, herdefiniëren en decontextualiseren klassieke thema's en iconografie en werken daarom als allegorieën van vervreemding. Ze bedriegen niet alleen het oog, ze bedriegen ook moedwillig en dagen onze gedeelde visuele taal, cognitieve kaarten en verwachtingspatronen uit.

Quinten Ingelaere (1985) woont en werkt in Antwerpen. Hij studeerde in 2009 af aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen (MFA). Stelde tentoon in Museum M, (Leuven), MAGMA, (Antwerpen), Master Maquette (Verbeke Foundation, Kemzeke), Maison Grégoire (Brussel), Beeldruim # 3, Nucleo (Gent), Retrospective / Introspective, Dauwens & Beernaert (Brussel) en A Belgian Politician, Marion de Cannière (Antwerpen). In 2014 organiseerde CC Maasmechelen zijn eerste grote solotentoonstelling Muscicapidae.




Wilford X, Lucie Lanzini Lucie Lanzini  Het oeuvre van Lucie Lanzini toont een verborgen realiteit achter het uiterlijk van de dingen. Haar werk opent een reflectie op de huiselijke ruimte en haar architectonische componenten en wat achterblijft in het geheugen. Het bestaat uit een reeks architecturale en decoratieve elementen waarvan de realisatie en het realisme net zo intrigerend zijn als hun potentieel om vernield te worden. Door de vormgevingstechniek roept Lucie Lanzini de relatie met herinneringen op en probeert zo hun afwezigheid te vangen om ze te herdenken. Gepassioneerd door het materiaalspel combineert de kunstenaar verschillende beeldhouwtechnieken om discrepanties en tegenstellingen te creëren die haar werk accentueren.

Française Lucie Lanzini (1986) woont en werkt in Brussel. Ze studeerde aan de École Nationale des Beaux Arts de Lyon (2004-2009). Bij Art Contest ontving ze de eerste prijs in 2010 en de Macors prijs bij Médiatine in 2018. Ze had solotentoonstellingen in Maac, Jozsa Gallery, B Gallery (Brussel) en ze nam deel aan talrijke groepstentoonstellingen in Centre Wallonie Bruxelles (Parijs), Musée Nissim de Camondo (Parijs), La Mire (Lyon Biennale), Archiraar Gallery (Brussel), Castillo Corales (Parijs), La Vallée (Bruxelles), enz. Ze werd geselecteerd voor de residentie Est Nord Est (Canada) en studeerde in 2008 aan het Emily Carr Institute (Vancouver).




Wilford X, Emmanuelle Leblanc Emmanuelle Leblanc  Door haar kleine of grote doeken en soms sculpturale installaties, neigt de betekenis van het 'figuratieve' beeld geleidelijk te verdwijnen om arbitrair opnieuw te verschijnen. De delicate, diepzinnige en diffuse kleurvariaties van haar recente schilderijen bieden een vorm van atmosferische synthese van ruimte, van momenten of beelden die door het geheugen worden doorlopen. De hand van de kunstenaar verdwijnt alleen door de immaterialiteit van het oppervlak om de toeschouwer een zintuiglijke en meditatieve ervaring te bezorgen. Op zoek naar het sublieme in het schilderij, die ernaar streeft een bepaald idee van aura te heractiveren.

Emmanuelle Leblanc (1977) woont en werkt in Bordeaux (Frankrijk). Zij exposeerde in verschillende galerieën en kunstinstellingen in Frankrijk en in het buitenland: galerie Xenon (Bordeaux), galerie Kh15 (Berlijn), Muséo San Prisco (Italie), galerie Keitelman (Bruxelles). Ze werd 2013 en 2014 genomineerd voor de Prix International de Peinture van Vitry-sur-Seine en haar werk is ook te vinden in verschillende particuliere collecties in Europa. De kunstenaar is de mede-oprichter van Pleonasm, een Europees platform dat hedendaagse visuele kunstenaars promoot. Ze is curator sinds 2013 via Pleonasm: Phosphene in 2013 (Bordeaux, Brussel), Seuil in 2014, Riverside in 2015 en Eidôlon in 2015 (allen in Bordeaux).




Wilford X, Caroline Le Méhauté Caroline Le Méhauté  Het werk van Caroline Le Méhauté stelt onze relatie tot materie, ruimte en tijd als de eerste toenadering van onze wereldervaring in vraag. Vertrekkende van elementen van het aardse en de ruimte stellen haar sculpturen, installaties, tekeningen, video's en geluidspraktijken een verruimde waarneming voor, waarin de vragen van de onmetelijkheid, het onwaarneembare en het onvergelijkbare worden gepresenteerd in relatie tot de ervaring. Haar praktijk stelt de vraag hoe zich te situeren, zichzelf te positioneren en welke plaats in te nemen, ten opzichte van onszelf, onze relatie tot de andere, de maatschappij, de wereld.

Caroline Le Méhauté (1982) woont en werkt in Brussel. Na een master in visuele kunsten aan de Universiteit van Toulouse Jean-Jaurès, vervolgde ze haar studie aan de Nationale School voor Schone Kunsten in Marseille, waar ze in 2007 afstudeerde. Haar werk werd sindsdien gepresenteerd in solo- en collectieve tentoonstellingen, waaronder: Le Musée National du Burkina Faso, Ouagadougou; Marseille-Provence 2013 Capitale Européenne de la Culture; Art in the time of crisis (Fez, Marokko); Médiatine (Brussel); Blok T (Dublin); West Postfuhramt (Berlijn); Spazio Testoni (Bologna). Haar werken komen voor in privé- en openbare collecties, waaronder: le Fond communal d'art contemporain (Marseille); Artothèque Leo Lagrange (Parijs).




Wilford X, Alexandra Leyre Mein Alexandra Leyre Mein  Alexandra Leyre Mein’s werk legt de eeuwige strijd tussen menselijke onbewuste verlangens en het intellectuele zelf vast. Ze vertaalt deze thema's in figuratieve of abstracte sculpturen die zowel hedendaags zijn als uit een ander tijdperk lijken te komen. Beweging en spanning komen voort uit de ontmoeting tussen organische vormen en zuivere, ongerepte, scherpe vormen in haar gipssculpturen, die de menselijke natuur symboliseren en haar maatschappelijke / milieu-interacties. Haar beelden kunnen worden geïnterpreteerd alsof ze nog in opbouw en groei zijn, hoewel ze ook kunnen worden gezien als aan het begin van hun ondergang. Deze dualiteit van interpretatie staat centraal in haar werk.

Alexandra Leyre Mein (1979) studeerde af aan de modeafdeling aan de Koninklijke Academie van Antwerpen. In 2008 legde zich toe op beeldhouwen. Haar werk werd in solo en groepsverband tentoongesteld o.a. in Palais d'Iléna, Parijs (FR); White house gallery, Lovenjoel (BE); Aeroplastics - Maison Particulière - Botanique, Brussel (BE); Léon De Smet museum, Deurle (BE); Numthong Gallery, Bangkok (TH); Clemente Centre - New House Centre for Contemporary Art - Anton Kern Gallery, New York (USA); The Growlery, San Fransisco (USA). Tijdens haar zesjarig verblijf in NYC richtte zij absence projects op waarmee zij tentoonstellingen cureert gefocust op de beeldhouwkunst.




Wilford X, Sofie Muller Sofie Muller  La condition humaine kenmerkt het oeuvre van Sofie Muller. Ze verbeeldt het existentiële thema van de getraumatiseerde en zoekende mens. Qua techniek en uitvoering gaat ze steevast nieuwe uitdagingen aan, wat geleid heeft tot een indrukwekkend repertoire waarbij de mens uitblinkt in al zijn kwetsbaarheid. Met installaties en sculpturen, aangevuld met werken op papier, visualiseert ze onze diepste en donkerste psyche. Nauwgezet bouwt Sofie Muller aan een eigenzinnig repertoire. Haar drang naar perfectie en vakmanschap verzoent zich met de soms brute visualisatie van innerlijke kwetsuren wat haar boodschap kracht bij zet en leidt tot een mentaal portret van ons, De Mens.

Sofie Muller (1974) woont en werkt in Gent. Een selectie van haar soloshows van de voorbije drie jaar omvat: Gallerie Michaela Stock, Vienna (AU), Geukens & De Vil, Antwerp (BE); Martin Kudlek, Cologne (DE), Fondation Francès, Senlis (FR), Biala galeria Lublin (PL), Odapark Venray (NL), FelixArt Drogenbos (BE), ... Een selectie van de groepstentoonstellingen van de voorbije drie jaar omvat: Bildraum Bregenz (AU), Palazzo Fortuny Venice (IT)Mocak Krakow (PL), Coup de Ville, St. Nicolas (BE), Guislain Museum Ghent (BE), OdaparkVenray (NL), Gallery Maskara, Mumbai (IN), Kunsthalle Nürnberg (D), Royal Museum of Fine Arts Brussels (BE), Basel Volta (CH), Watou (BE), Museum Beelden aan Zee (NL) …




Praktisch


OMWENTELING
Wilford X, Wilfordkaai 10, 9140 Temse
Van 24 januari tot 31 maart 2019


Gratis bezoek tijdens de openingsuren van restaurant Wilford T (ook zonder te blijven eten): dinsdag tot vrijdag, 12-15u en 19-22u, zaterdag 19-22u.




Foto's

Meer foto's vind je ook op onze Facebookpagina: Wilford X

WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,
WilfordX, omwenteling,